Zaakredytowany przez Radę Europy dokument zwany Common European Framework of Reference for Languages (Europejski system opisu kształcenia językowego) zawiera wytyczne co do kształcenia językowego oraz proponuje opis poziomów zaawansowania wszystkich języków europejskich wraz z opisem umiejętności mówienia, czytania, pisania i rozumienia ze słuchu na każdym z tychże poziomów. CEF rewolucjonizuje podejście do nauczania języków europejskich podkreślając ich różnorodność, a tym samym umieszcza je na jednej skali, ujednolicając je.
CEF zawiera propozycję ujednoliconego systemu określenia poziomów zaawansowania językowego, opisanych i podzielonych według konkretnych umiejętności osoby badanej. Umiejętności te określane są jako 'can do statements', co w języku polskim oznacza 'deklaracje już umiem'. Wprowadzenie skal do oceny umiejętności językowych pozwoliło uniknąć tradycyjnego, negatywnego podejścia do oceniania słuchaczy, opierającego się na poszukiwaniu ich niedociągnięć. Tymczasem 'Europejski system opisu kształcenia językowego' to pozytywne podejście do oceniania umiejętności polegające na ustaleniu tego, co słuchacz już potrafi. Przede wszystkim słuchacz może nareszcie odnaleźć siebie na konkretnym miejscu w podanej skali, odnaleźć opis swoich umiejętności i tym samym uzyskać obiektywną informację, na jakim jest etapie zaawansowania i określić swój cel: jakie umiejętności chce osiągnąć.
Rada Europy proponuje 6 poziomów zaawansowania A1, A2, B1, B2, C1, C2. Do każdego z tych poziomów istnieje opis 4 podstawowych umiejętności. A1 i A2 to znajomość podstaw języka, B1 i B2 to pewna samodzielność językowa, podczas gdy C1 i C2 to poziomy biegłości. Popularne egzaminy Cambridge ESOL są skorelowane z CEFR i poświadczają znajomość języka na określonym poziomie: FCE to poziom B2, CAE to C1 a CPE to poziom C2.